Category Archives: economics

Grootste goededoelenorganisaties ontvangen minder uit giften

Het ‘sectoronderzoek’ van Goede Doelen Nederland onder de 24 grootste goede doelen organisaties is weer verschenen. https://www.goededoelennederland.nl/system/files/public/Sector/190726%20Overzicht%20cijfers%20grote%20goede%20doelen%20met%20meer%20dan%2020%20miljoen.pdf

In het persbericht is onder de optimistische kop “Maatschappelijke betrokkenheid bij goede doelen onveranderd groot” te lezen dat “dat de resultaten in 2018 nagenoeg hetzelfde zijn als in 2017”. Ik zie iets anders. Drie tekenen aan de wand:

  1. De vrijgevigheid in Nederland neemt af. In 2018 ontvingen de grootste goede doelen in Nederland €571,6 miljoen, uit giften van particulieren en bedrijven. In 2017 was dit nog €583,6 miljoen. Een afname van 2%. De afname van giften van particulieren was bijna 4%. Tegelijk was de inflatie in Nederland 1,7%. De ontvangen euro’s zijn dus ook nog minder waard geworden.
  2. Een toename in inkomsten uit overheidssubsidie (goed voor 35% van de inkomsten van deze goede doelen), nalatenschappen (goed voor 12% van de inkomsten) en de goede doelen loterijen (nu 10% van de inkomsten) hebben de daling van de vrijgevigheid van particulieren en bedrijven opgevangen, maar niet goed gemaakt.
  3. De grootste goede doelen in Nederland besteden exact nul euro (= €0) aan opleidingen.
Advertisements

Leave a comment

Filed under bequests, charitable organizations, data, economics, fundraising, household giving, Netherlands, trends

Global Giving: Open Grant Proposal

Here’s an unusual thing for you to read: I am posting a brief description of a grant proposal that I will submit for the ‘vici’-competition of the Netherlands Organization for Scientific Research 2019 later this year. You can download the “pre-proposal” here. It is called “Global Giving”. With the study I aim to describe and explain philanthropy in a large number of countries across the world. I invite you to review the “pre-proposal” and suggest improvements; please use the comments box below, or write to me directly.

You may have heard the story that university researchers these days spend a lot of their time writing grant proposals for funding competitions. Also you may have heard the story that chances of success in such competitions are getting smaller and smaller. These stories are all true. But the story you seldom hear is how such competitions actually work: they are a source of stress, frustration, burnouts and depression, and a complete waste of the precious time of the smartest people in the world. Recently, Gross and Bergstrom found that “the effort researchers waste in writing proposals may be comparable to the total scientific value of the research that the funding supports”.

Remember the last time you saw the announcement of prize winners in a research grant competition? I have not heard a single voice in the choir of the many near-winners speak up: “Hey, I did not get a grant!” It is almost as if everybody wins all the time. It is not common in academia to be open about failures to win. How many vitaes you have seen recently contain a list of failures? This is a grave distortion of reality. Less than one in ten applications is succesful. This means that for each winning proposal there are at least nine proposals that did not get funding. I want you to know how much time is wasted by this procedure. So here I will be sharing my experiences with the upcoming ‘vici’-competition.

single-shot-santa

First let me tell you about the funny name of the competition. The name ‘vici’ derives from roman emperor Caesar’s famous phrase in Latin: ‘veni, vidi, vici’, which he allegedly used to describe a swift victory. The translation is: “I came, I saw, I conquered”. The Netherlands Organization for Scientific Research (‘Nederlandse organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek’, NWO) thought it fitting to use these names as titles of their personal grant schemes. The so-called ‘talent schemes’ are very much about the personal qualities of the applicant. The scheme heralds heroes. The fascination with talent goes against the very nature of science, where the value of an idea, method or result is not measured by the personality of the author, but by its validity and reliability. That is why peer review is often double blind and evaluators do not know who wrote the research report or proposal.

plt132

Yet in the talent scheme, the personality of the applicant is very important. The fascination with talent creates Matthew effects, first described in 1968 by Robert K. Merton. The name ‘Matthew effect’ derives from the biblical phrase “For to him who has will more be given” (Mark 4:25). Simply stated: success breeds success. Recently, this effect has been documented in the talent scheme by Thijs Bol, Matthijs de Vaan and Arnout van de Rijt. When two applicants are equally good but one – by mere chance – receives a grant and the other does not, the ‘winner’ is ascribed with talent and the ‘loser’ is not. The ‘winner’ then gets a tremendously higher chance of receiving future grants.

As a member of committees for the ‘veni’ competition I have seen how this works in practice. Applicants received scores for the quality of their proposal from expert reviewers before we interviewed them. When we had minimal differences between the expert reviewer scores of candidates – differing only in the second decimal – personal characteristics of the researchers such as their self-confidence and manner of speaking during the interview often made the difference between ‘winners’ and ‘losers’. Ultimately, such minute differences add up to dramatically higher chances to be a full professor 10 years later, as the analysis in Figure 4 of the Bol, De Vaan & Van de Rijt paper shows.

matthew

My career is in this graph. In 2005, I won a ‘veni’-grant, the early career grant that the Figure above is about. The grant gave me a lot of freedom for research and I enjoyed it tremendously. I am pretty certain that the freedom that the grant gave me paved the way for the full professorship that I was recently awarded, thirteen years later. But back then, the size of the grant did not feel right. I felt sorry for those who did not make it. I knew I was privileged, and the research money I obtained was more than I needed. It would be much better to reduce the size of grants, so that a larger number of researchers can be funded. Yet the scheme is there, and it is a rare opportunity for researchers in the Netherlands to get funding for their own ideas.

This is my third and final application for a vici-grant. The rules for submission of proposals in this competition limit the number of attempts to three. Why am I going public with this final attempt?

The Open Science Revolution

You will have heard about open science. Most likely you will associate it with the struggle to publish research articles without paywalls, the exploitation of government funded scientists by commercial publishers, and perhaps even with Plan S. You may also associate open science with the struggle to get researchers to publish the data and the code they used to get to their results. Perhaps you have heard about open peer review of research publications. But most likely you will not have heard about open grant review. This is because it rarely happens. I am not the first to publish my proposal; the Open Grants repository currently contains 160 grant proposals. These proposals were shared after the competitions had run. The RIO Journal published 52 grant proposals. This is only a fraction of all grant proposals being created, submitted and reviewed. The many advantages of open science are not limited to funded research, they also apply to research ideas and proposals. By publishing my grant proposal before the competition, the expert reviews, the recommendations of the committee, my responses and experiences with the review process, I am opening up the procedure of grant review as much as possible.

Stages in the NWO Talent Scheme Grant Review Procedure

Each round of this competition takes almost a year, and proceeds in eight stages:

  1. Pre-application – March 26, 2019 <– this is where we are now
  2. Non-binding advice from committee: submit full proposal, or not – Summer 2019
  3. Full proposal – end of August 2019
  4. Expert reviews – October 2019
  5. Rebuttal to criticism in expert reviews – end of October 2019
  6. Selection for interview – November 2019
  7. Interview – January or February 2020
  8. Grant, or not – March 2020

If you’re curious to learn how this application procedure works in practice,
check back in a few weeks. Your comments and suggestions on the ideas above and the pre-proposal are most welcome!

Leave a comment

Filed under altruism, charitable organizations, data, economics, empathy, experiments, fundraising, happiness, helping, household giving, incentives, methodology, open science, organ donation, philanthropy, politics, principle of care, psychology, regression analysis, regulation, sociology, statistical analysis, survey research, taxes, trends, trust, volunteering, wealth

Hoe rijker, hoe minder vrijgevig?

Economen spreken van een basisgoed als de consumptie ervan relatief gesproken afneemt met het inkomen. Dit geldt heel duidelijk voor geven aan goede doelen. Hogere inkomens en vermogens doen in euro’s meer aan filantropie, maar als deel van hun inkomen en vermogen juist minder. In de jubileumeditie van Geven in Nederland (GIN) publiceerden Arjen de Wit, Pamala Wiepking en ik een special, waarin waarin we alle gegevens over giften uit de jaren 2001-2015 hebben gecombineerd en de inkomens in decielen (groepen van 10%) hebben ingedeeld. De invloed van uitschieters hebben we verminderd door de 1% hoogste waarnemingen te winsoriseren, dat wil zeggen ze te behandelen alsof ze net iets lager zijn. Met uitschieters is het plaatje overigens niet veel anders, de lijn loopt nog steeds naar beneden, maar minder recht.

Fig24

Het percentage van het inkomen dat huishoudens doneren aan goededoelenorganisaties neemt stelselmatig af met de hoogte van het inkomen. De 10% huishoudens die de laagste inkomens in Nederland verdienen, geven 1,16% van het inkomen aan goede doelen. Onder de hoogste 10% van de inkomens is dat 0,44%.

Vivienne van Leuken vroeg me per e-mail hoe dit komt.

Er zijn grofweg drie groepen verklaringen voor deze bevinding.

  1. Het ligt aan de gevers:
    • (a) rijkdom maakt mensen hebberig;
    • (b) hebberige mensen worden rijker.
  2. Het ligt aan de vragers:
    • (a) goededoelenorganisaties spreken de taal niet waarin ze de rijken kunnen overtuigen,
    • (b) goededoelenorganisaties hebben niet de juiste netwerken en
    • (c) goededoelenorganisaties doen niet de juiste proposities.
  3. Het ligt aan de samenleving:
    • (a) dat je moet geven is de norm, maar niet dat je meer moet geven naarmate je inkomen stijgt;
    • (b) voor verschillende soorten giften is er een geefstandaard, een bedrag dat normaal is om te geven. Die geefstandaard is een specifiek bedrag en niet relatief naar inkomen en vermogen;
    • (c) De vrijgevigheidsnorm dat je een deel van je inkomen zou moeten geven is in de loop van de geschiedenis verdwenen. Bovendien houdt met de ontkerkelijking een steeds kleiner deel van de bevolking zich aan zulke normen.

In elk van deze verklaringen zit wel een kern van waarheid, maar er is nog geen goed onderzoek dat aantoont in welke mate deze drie soorten verklaringen verantwoordelijk zijn voor de afname van de vrijgevigheid met inkomen en vermogen.

Leave a comment

Filed under charitable organizations, economics, fundraising, household giving, Netherlands, statistical analysis, survey research, wealth

The joys and challenges of working across disciplinary boundaries

Working with scholars from other disciplines can be a challenge.  The people you meet speak the same language, but the words they use sometimes mean different things. It takes time to learn the vocabulary, even though you know the words. Like the song: I’m an alien. I’m a legal alien: I’m an Englishman in New York.

Curiously, as a quantitative empirical sociologist attending academic research conferences in economics or psychology, I often feel like an amateur anthropologist. I observe customs with which I am unfamiliar, and try to blend in, participating in rituals and ceremonial celebrations of heroes unknown.

A common purpose binds us: the curiosity of a phenomenon unexplained, an intriguing puzzle, unsolved. Or the objective to get an article published in a journal that – before recent discoveries – was largely uncharted territory. Yes, there were dragons. But the joy of having slayed Reviewer 2!

 

Leave a comment

Filed under economics, psychology, sociology

De veerkracht van de filantropie

[*]

Deze tekst als pdf downloaden

Burgerkracht, lokale actie, de doe-democratie, de participatiesamenleving: we komen deze termen steeds vaker tegen in de politiek, de media en beleidsstukken van de overheid en adviesorganen. De termen fungeren in een fundamenteel debat over de verdeling van verantwoordelijkheid van burgers en de overheid voor het welzijn van anderen en de samenleving. Het uitgangspunt van deze stukken is de autonome, zelfredzame burger, die geen overheidsregeling nodig heeft om voor zichzelf, de eigen omgeving en de samenleving te zorgen.

Bij dit uitgangspunt past de filantropie, gedefinieerd als vrijwillige bijdragen van geld en tijd aan het algemeen nuttige doelen zoals gezondheid, cultuur, onderwijs, natuur en levensbeschouwing. Die bijdragen komen niet alleen van levende burgers, maar ook van overledenen (via nalatenschappen), van bedrijven, vermogensfondsen, en van goededoelenloterijen. In 2013 ging er in de filantropie in totaal zo’n €4,4 miljard om. In 2011 spraken het kabinet en de sector filantropie af intensiever samen te werken aan de kwaliteit van de samenleving. Door het activerende beleid doet de overheid een groter beroep op vrijwillige bijdragen in de vorm van geld en tijd en neemt de maatschappelijke betekenis van filantropie toe.

In theorie biedt voorziening van maatschappelijke doelen en collectieve arrangementen uit vrijwilligheid een voordeel boven verplichting via belasting of een andere vrijheidsbeperking. Via vrijwillige bijdragen krijgen burgers meer controle over de kwaliteit van de samenleving en kunnen ze daar ook met recht trots op zijn. Burgers dragen liever vrijwillig bij aan maatschappelijke doelen dan via een verplichte belasting of via verplichte maatschappelijke dienstverlening.

De voorkeur voor vrijwillige bijdragen is niet alleen psychologisch in de vorm van een ‘goed gevoel’. Een experiment van Harbaugh, Mayr en Burghart (2007) maakte deze voorkeur zichtbaar door middel van hersenscans van Amerikaanse vrouwen die een grotere activiteit in het ‘genotscentrum’ in de hersenen vertoonden als zij een bedrag aan een goed doel gaven dan wanneer hetzelfde bedrag namens hen door de experimentleiders werd gegeven. Er kan ook voor burgers een materieel voordeel zitten aan vrijwillige bijdragen in de vorm van vrijwilligerswerk. Er is veel onderzoek dat laat zien dat vrijwilligers gelukkiger zijn, grotere sociale netwerken hebben, langer gezond blijven en uiteindelijk langer leven dan maatschappelijk minder betrokken burgers.

Filantropie verhoogt de kwaliteit van leven omdat zij zich richt op de aanpak van maatschappelijke problemen en de realisatie van maatschappelijke idealen. Het besef groeit dat effectieve oplossingen een goede samenwerking tussen overheden, bedrijven en burgers vereisen. Een eenzijdige aanpak van bovenaf door een nationale overheid ligt steeds minder voor de hand. Bijdragen van burgers en bedrijven, in de vorm van maatschappelijk verantwoord ondernemen, vrijwilligerswerk, crowdfunding en actieve burgerparticipatie zijn welkom op uiteenlopende gebieden als integratie, cultuur, zorg, veiligheid, natuurbehoud en duurzaamheid.

De aandacht voor filantropie van de overheid is een herontdekking van een rijk verleden. Een mooi historisch voorbeeld is de manier waarop volgens de Amerikaanse journalist Russell Shorto (2005) de bouw van de Walstraat in Nieuw Amsterdam werd gefinancierd. Op Wall Street in New York, waar nu het centrum van het kapitalisme is gevestigd, stond ooit een muur die de inwoners van de stad tegen de indianen, de Engelsen en de Zweden moest beschermen. Omdat er geen overheid was die belasting kon heffen werd de bouw van de wal gefinancierd met vrijwillige bijdragen van de burgers van Nieuw Amsterdam, waarbij van de meer vermogende inwoners een grotere bijdrage werd verwacht. Zij hadden ook meer te verliezen bij een inval. Latere voorbeelden, dichterbij huis, zijn het Vondelpark, de Vrije Universiteit en de grote musea in Amsterdam: voor een groot deel gefinancierd met schenkingen van vermogende particulieren.

Met het beroep op burgers keert de overheid terug naar deze tijden. De omstandigheden zijn in sommige opzichten gelijkaardig. Opnieuw is er grote welvaart in Nederland, die opnieuw zeer ongelijk verdeeld is. Er zijn echter ook grote verschillen. De vraag om vrijwillige bijdragen komt in een tijd waarin burgers gewend zijn aan een overheid die voor hen zorgt. Bovendien komt de vraag in een tijd van economische onzekerheid en bezuinigingen op overheidsuitgaven. Het beroep op vrijwillige bijdragen vraagt veerkracht van burgers. De Rockefeller Foundation (2015) definieert veerkracht als de capaciteit van mensen, gemeenschappen en instituties om zich voor te bereiden op schokken en langdurige belasting, zich daar tegen te verzetten en ervan te herstellen. Veerkracht komt niet alleen tot uiting in zelfredzaamheid, maar ook in het mobiliseren van hulp en het aanboren van nieuwe hulpbronnen. Het gevoel van gemeenschap, het besef dat je met elkaar meer kunt bereiken dan alleen, en het vertrouwen in anderen helpen daar bij. Deze factoren zijn ook cruciaal voor de filantropie.

De sector filantropie is in Nederland in de afgelopen decennia niet gegroeid vanuit tegenslag en bedreiging. Integendeel. In de jaren ’90 hadden we geen last van crisis en groeide de sector als kool, nog veel harder dan de economie. De sector organiseerde en professionaliseerde zich. Er kwamen brancheverenigingen, gedragscodes, keurmerken, toezichthouders, er kwamen opleidingen en er kwam onderzoek dat de sector filantropie in kaart bracht. Die gehele ontwikkeling vond plaats in het laatste decennium van de jaren ’90 zonder dat er grote problemen waren. De filantropie is groot geworden in een tijd van voorspoed, zonder veel bemoeienis en grotendeels buiten het blikveld van de overheid. Vanuit de betrokkenheid van Nederlanders. Niet zozeer om maatschappelijke problemen op te lossen, maar ook – en misschien wel vooral – om idealen te verwezenlijken. Filantropie is de uiting bij uitstek van de veerkracht van de samenleving. Uit de filantropie van een samenleving blijkt waar burgers om geven, wat zij goede doelen vinden en hoeveel zij ervoor over hebben.

De economische crisis waarin Nederland in 2009 terecht is gekomen heeft een beroep gedaan op de veerkracht van burgers. Het zijn niet zozeer de korte termijn fluctuaties in de hoogte van inkomens, de werkloosheid of het consumentenvertrouwen die samenhangen met de lange termijn trend in het geefgedrag. Het gaat eerder om de economische zekerheid op de lange termijn: de waarde van giften van geld aan goede doelen houdt sinds 1965 gelijke tred met de ontwikkeling van de vermogens van Nederlanders. Sinds 1985 volgt de ontwikkeling in de hoogte van de giften in Nederland vrijwel exact de ontwikkeling in de hoogte van de waarde van onroerend goed.

consumptie_filantropie_onroerendgoed_08_13

Consumptieve bestedingen van huishoudens (nationaal) en totaal vermogen van huishoudens in de vorm van onroerend goed volgens het CBS en de waarde van filantropie door huishoudens volgens Geven in Nederland (niet gecorrigeerd voor inflatie)

De filantropie in Nederland lijkt minder gevoelig te zijn voor economische tegenwind dan die van de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, waar de inkomsten voor goededoelenorganisaties flink daalden in 2008 en 2009 en daarna nauwelijks stegen. Pas in 2012 zagen de goededoelenorganisaties in de VS hun inkomsten weer toenemen. In Nederland bleef het recessie-effect uit tot 2011. Bovendien was het effect beperkt. We zien nu in 2013 weer een stijging van de giften. Dit is opmerkelijk omdat de waarde van onroerend goed in 2013 nog daalde. Ook de betrokkenheid van bedrijven bij goede doelen blijft hoog, ondanks de crisis. Het totaalbedrag aan giften en sponsoring is vrijwel gelijk gebleven.

Ook het overheidsbeleid van de afgelopen jaren heeft voor terugslag gezorgd. De overheid heeft taken gedecentraliseerd naar gemeenten, waardoor een groter beroep wordt gedaan op burgers om voor henzelf en hun naasten te zorgen. In de nieuwe cijfers over vrijwilligerswerk zien we een achteruitgang. In 2010 deed nog 41% vrijwilligerswerk, in 2014 is dat gedaald naar 37%. Ook het aantal uren dat vrijwilligers actief zijn is gedaald, naar 18 uur per maand. In 2012 was dit nog 21 uur. We zien wel veerkracht onder de loyale groep vrijwilligers, die juist actiever is geworden. Er is echter een grens aan de inzet van de trouwe vrijwilliger. Het toenemende belang dat de overheid in de participatiesamenleving aan mantelzorg en informele hulp hecht vormt op termijn een bedreiging voor het vrijwilligerswerk. We zien in het Geven in Nederland onderzoek dat informele hulp, mantelzorg en vrijwilligerswerk communicerende vaten zijn. Het hemd is dan nader dan de rok. Mensen stoppen vaker met vrijwilligerswerk als ze mantelzorgtaken erbij krijgen.

De overheid heeft bezuinigd op subsidies voor specifieke goededoelenorganisaties. Met name in de cultuursector hebben instellingen lastige keuzes moeten maken. Door de bezuinigingen op culturele instellingen is een beroep gedaan op de veerkracht in de sector cultuur. We zien hier grote verschillen tussen instellingen. De grotere musea van ons land zijn met behoud van subsidie in staat geweest om ook nog meer geld uit de markt te halen. Voor veel andere instellingen staan de inkomsten door bezuinigingen onder druk en zij lijken nog niet goed in staat meer inkomsten uit fondsenwerving en commerciële inkomsten te halen. Helaas blijkt ook bij de gevers de veerkracht beperkt te zijn. Vooralsnog zijn de bezuinigingen op culturele instellingen veel groter dan de toename in de giften aan culturele instellingen. Vermogende gevers zijn niet van plan meer te gaan geven aan cultuur.

De komende jaren zal duidelijk worden of vrijwillige bijdragen voldoende zijn om de schokken op te vangen die de economische crisis en de bezuinigingen door de overheid hebben veroorzaakt.  Zijn we als samenleving in staat deze betrokkenheid te mobiliseren? De aantrekkingskracht van het werk van goededoelenorganisaties is daarbij niet voldoende. Vermogende particulieren verlangen een meer zakelijke manier van werken dan gebruikelijk is bij veel goede doelen en hebben behoefte aan nieuwe financiële instrumenten die zakelijke investeringen in de kwaliteit van de samenleving mogelijk maken. Denk daarbij aan crowdfunding, social impact bonds, en ‘venture philanthropy’. De lage rentestand maken deze alternatieve vormen van investeren aantrekkelijker. In de geest van het convenant uit 2011 zou de sector filantropie in overleg met de overheid en het bedrijfsleven deze instrumenten verder moeten ontwikkelen.

Literatuur

Bekkers, R., Schuyt, T.N.M. & Gouwenberg, B.M. (2015, Red). Geven in Nederland 2015: Giften, Nalatenschappen, Sponsoring en Vrijwilligerswerk. Amsterdam: Reed Business.

Harbaugh, W.T. , Mayr , U., & Burghart, D.R. (2007). Neural responses to taxation and voluntary giving reveal motives for charitable donations. Science, 316: 1622-1625.

Rockefeller Foundation (2015). Resilience. https://www.rockefellerfoundation.org/our-work/topics/resilience/

Shorto, R. (2005). The Island At the Center of the World. New York: Random House/Vintage.

[*] Deze bijdrage is deels gebaseerd op gegevens uit Geven in Nederland 2015 (Bekkers, Schuyt & Gouwenberg, 2015).

1 Comment

Filed under altruism, Center for Philanthropic Studies, charitable organizations, economics, foundations, household giving, Netherlands, philanthropy, taxes, Uncategorized, volunteering

VU University Amsterdam is seeking applications for a fully funded PhD dissertation research position on ‘Philanthropic Crowdfunding for the Cultural Heritage Sector’

The PhD project will focus on characteristics of individual crowdfunders and of crowdfunding projects that influence donation behavior. Specifically, the research investigates the effects of online context characteristics on motivations and giving behavior of crowdfunders as well as the organizational arrangements in which crowdfunding campaigns are embedded. The central question of this research project is: which crowdfunders’ or project characteristics affect donation behaviour and will contribute to more effective donation-based crowdfunding projects?

 

Tasks

The PhD student is expected to:

• Collaborate in a multidisciplinary research team;

• Organize large scale field experiments;

• Analyze behaviour in crowdfunding projects with multiple quantitative research methods;

• Write articles for international peer reviewed scientific journals;

• Write a PhD thesis;

• Contribute to some teaching tasks of the Department.

 

Requirements

• MSc in social and/or behavioral sciences with a focus on organizational and/or philanthropic     studies;

• Strong interest in field experiments;

• The PhD research candidate needs to be proficient in spoken and written English.

 

Further particulars

Job title:  PhD-position Organization Science ‘Philanthropic Crowdfunding for the Cultural Heritage Sector’

Fte: 0.8-1.0

VU unit: Faculty of Social Sciences
Vacancy number: 14127
Date of publication: April 3, 2014
Closing date: April 24, 2014

 

The initial appointment will be for 1 year. After satisfactory evaluation of the initial appointment, it can be extended for a total duration of 4 years. The candidate will participate in the PhD programme of the Faculty of Social Sciences. The research will be supervised by Prof. Dr. Marcel Veenswijk, Dr. Irma Borst (Organization Sciences) and Prof. Dr. René Bekkers (Center for Philanthropic Studies).

 

The preferred starting date is the 1st of June 2014 and no later than September 2014. You can find information about our excellent fringe benefits of employment at www.workingatvu.nl like:

• remuneration of  8,3% end-of-year bonus and  8% holiday allowance;

• a minimum of 29 holidays in case of full-time employment;

• generous contribution (70%) commuting allowance based on public transport;

• discounts on collective insurances (healthcare- and car insurance).

 

Salary

The salary is € 2083,00 gross per month in the first year, increasing to € 2664,00 (salary scale 85) in the fourth year based on full-time employment.

 

About the VU Amsterdam Faculty of Social Sciences

VU University Amsterdam is one of the leading institutions for higher education in Europe and aims to be inspiring, innovative, and committed to societal welfare. It comprises twelve faculties and has teaching facilities for 25.000 students.

The Faculty of Social Sciences (FSS) is one of the larger faculties of the VU-University. Over 2700 students and more than 300 employees are engaged in teaching and research on social-science issues. The faculty has 5 bacherlor- and 7 masterprogramme’s, which are characterized by their broad and often multidisciplinary character.

 

The department of Organization Sciences focuses on the processes and phenomena that result in effective and efficient functioning of organizations. Among the topics studied are entrepreneurship, innovation, university-industry cooperation and valorization of research (results). For this specific research project, the department of Organization Sciences and the Center for Philanthropic Studies received a grant from the Netherlands Organization for Scientific research (NWO).

For additional information, please contact Dr. Irma Borst (e-mail: w.a.m.borst@vu.nl), Prof. Dr. Marcel Veenswijk (e-mail: m.b.veenswijk@vu.nl) or Prof. Dr. René Bekkers (e-mail: r.bekkers@vu.nl)

 

Application

Applicants are requested to write a letter in which they describe their abilities and motivation, accompanied by a curriculum vitae and one or two references. The written applications, mentioning the vacancy number in the e-mail header or at the top left of the letter and envelope, should be submitted before April 24, 2014 to:

VU University Amsterdam
Faculty of Social Sciences
to the attention of Mrs. Dr. J.G.M.Reuling, managing director
De Boelelaan 1081
1081 HV Amsterdam, The Netherlands

Or preferably by e-mail: vacature.org.fsw@vu.nl

Leave a comment

Filed under Center for Philanthropic Studies, crowdfunding, economics, experiments, household giving, incentives, philanthropy

Varieties of plagiarism

Academic misconduct figures prominently in the press this week: Peter Nijkamp, a well-known Dutch economist at VU University Amsterdam, supervised a dissertation in which self-plagiarism occurred, according to a ruling of an integrity committee of the National Association of Universities in the Netherlands. The complaint led two national newspapers to dig into the work of Nijkamp. NRC published an article by research journalist Frank van Kolfschooten, who took a small sample of his publications and found 6 cases of plagiarism, and 8 cases of self-plagiarism. Today De Volkskrant reports self-plagiarism in 60% of 115 articles co-authored by Nijkamp. VU University rector Frank van der Duyn Schouten said in a preliminary statement that he does not believe Nijkamp plagiarized on purpose, that the criteria for self-plagiarism have been changing in the past decades, and that they are currently not clear. The university issued a full investigation of Nijkamp’s publications.

Fundamentele_wetenschap

Nijkamp’s profile on Google Scholar is polluted. It counts 28,860 citations, but includes papers written by others, like  Zoltan Acs and Nobel-prize winner Daniel Kahneman. A Web of Knowledge author search yielded 3,638 citations of his 426 (co-authored) publications, 3,310 excluding self-citations. That’s 7.8 citations per article.  His H-index is 29. Typically Nijkamp appears as a co-author on publications. He is the single author of only one of his top 10 most cited articles, ranking 10th, with 58 citations.

The Nijkamp case looks different from another prominent case of self-citation in economics, by Bruno Frey. Frey submitted nearly identical research papers to different journals. Nijkamp seems to have allowed his many co-authors to copy and paste sentences and sometimes entire paragraphs from other articles he co-authored – which can be classified as self-plagiarism.

January 15, 2014 update: Nijkamp responded in a letter posted here that there may have been some flaws and accidents, but that these are to be expected in what he calls “the beautiful industry of academic publishing”.

Leave a comment

Filed under academic misconduct, economics, VU University